Opium van het volk
Vlamingen opgelet! Een nieuw virus bedreigt het gezonde verstand en daarmee het gedrag van uw landgenoten en zal uw cultuur mogelijk ernstige schade kunnen toebrengen!
De aard van het virus is als volgt. Het heeft een incubatietijd van ongeveer twee maanden. In principe weet eigenlijk niemand nog waar het daadwerkelijk vandaan komt, maar eenmaal actief verspreidt het zich in eerste instantie in rustig tempo via mond-op-mond reclame en de diverse mediakanalen alwaar het op zoek is naar de geur van potentiële gastheren en gastvrouwen. Tot op dit punt is er nog niets aan de hand. Men heeft geen klachten en de vroegtijdige signalen lijken onbeduidend en worden derhalve niet als zorgwekkend beschouwd. Sport is leuk en topsport helemaal, we kunnen er immers niet genoeg van krijgen. Men kan nog rustig slapen gaan, maar dat duurt helaas niet lang.
Na een aantal weken laat het virus al even zijn minder fraaie gezicht zien, namelijk die van grote besmettelijkheid. Beeld en geluid van roemruchtige overwinningen, maar vooral ook van oude trauma's worden ineens opgedoken uit menig archief van radio, televisie, krant en internet. Waar zij na vele decennia eindelijk de status van litteken hadden aangenomen worden zij in een mum van tijd weer een verse wond. Ook grote bedrijven en multinationals lijken zich nu ook niet aan de invloed van het virus te kunnen onttrekken daar zij ineens lollige reclamespotjes laten uitzenden bij de publieke en commerciële omroepen, na betaling van astronomische bedragen wel te verstaan. Een eenmalige uitkering aan het personeel, bijvoorbeeld in de vorm van wat extra vakantiegeld is er niet bij. Het gaat erom hét spotje te maken, wat de kosten ook zijn. Of het bedrijf nu iets of niets met sport in het algemeen, of voetbal in het bijzonder, te maken heeft, het lijkt er meer om te gaan om hét spotje te maken dat nog lang zal heugen. En anders wordt er wel een draai aangegeven. Misschien wordt er wel een mediaprijs mee verdiend. Let op: dit is één van de verraderlijk eigenschappen van het virus. Menigeen vermoedt namelijk dat dit een soort latent effect van hetzelfde virus is, maar boze tongen beweren echter dat de commercie zélf onderdeel is van het virus. De wetenschap moet zich over dit punt nog buigen.
In het volgende stadium zijn de wijken, huizen en verenigingen aan de beurt. Een metamorfose voltrekt zich nu in snel tempo. En dat niet alleen, want ook clowneske kleding, zoals we die normaal alleen tijdens de carnavalsdagen mogen aanschouwen, is ineens zeer gangbaar, zij het met dat verschil dat hier alleen de kleur oranje wordt gebruikt, met af en toe een rood-wit-blauwe vlek ertussen en dat tijdens de carnavalsdagen het gaat om diverse kleuren plus natuurlijk het feit dat dit zich voornamelijk in de zuidelijke regionen van het land voordoet. Dit fenomeen is nog sterker in de Europese steden waar het betreffende evenement wordt gehouden. Hier tast het virus ook de plaatstelijke bevolking aan, alwaar men zich van geen kwaad bewust was. Hoe dan ook, opvallend is vooral dat de drager van het virus op dat moment nog steeds niet de ernst van de situatie inziet. Wanneer gezonde personen er opmerkingen over maken worden de oranjevlekken door de drager van het virus nog steevast gerelativeerd, en afgedaan met loze woorden als 'dit is versiering, is toch mooi?', 'je bent zeker voor Duitsland, of niet?' of 'is gewoon gezellig joh, doe lekker mee!' De besmette individuën schijnen in dit stadium over te lopen van zelfvertrouwen en hoge verwachtingen en laten steeds meer quasi-dominant gedrag zien. In ieder geval vreemd in relatie tot de cultuur. Want is de cultuur er in reguliere tijden er een van 'ieder voor zich en God voor allen', tijdens de besmettingsdagen is deze te kenmerken als 'wij staan met z'n allen achter het team'. Waarom en waarvoor is niet altijd even duidelijk, zeker ook als de besmetting de laatste twee stadia ingaat.
Tijdens het voorlaatste stadium, deze duurt doorgaans maximaal twee weken, is het virus het sterkst. Niet alleen de omgeving en de kleding zijn nu aangetast, het virus is nu ook doorgedrongen tot het niveau van het gedrag. Besmette personen laten nu opmerkelijk impulsieve en onverwachte gedragingen zien. In al dan niet bedwelmde toestand worden andere besmette personen nogal eens verward met lang niet geziene vrienden en wordt er te pas of te onpas een krakerig 'Holland!' uitgeroepen, al dan niet op onsamenhangende manier en/of met minder welriekend geel schuim op de mond. Niemand lijkt nu veilig. Een kakafonie van vage geluiden is te horen, zoals '.... kampioenen, holé holé' en '.... wie aar se sjempjons, wie aar se sjempjons' en ook '.... la-laa-laa-laa la-la-la-laa-laa-laa la-la-la-laa-la-la la-la-la-la-la la-la-la-la-la'. Grote aantallen mensen in allerlei wijken in 's lands steden, dorpen en gehuchten vertonen nu grote etterende oranje vlekken en de penetrante en ziekmakende stank van ethanol, afval, pis en oude fecaliën vermengt zich met allerhande moeilijk te definiëren barbequegeuren. Vanuit hoger gelegen plekken is zelfs opstijgende cirkelvormige grijs-blauwe smokvorming te zien boven het land.
Na de uitschakeling van het team - doorgaans in 99 van de 100 gevallen (een kwestie van statistiek) - maakt zich diepe teleurstelling en verdriet zich meester van grote delen van het besmette volk (schattingen gaan uit van 50%, dus bijna de gehele volwassenen bevolking). Oude trauma's zijn opengehaald en vers zout is in de wonden gestrooid. Het laatste stadium is een feit. Quasi-dominantie en schijn-amicaliteit maken plaats voor reactieve depressies met vitale kenmerken, soms aangevuld met hysterische uitingen van wanhoop en sociale vermijding. De lijer met echte pech heeft daarnaast ook nog last van hevige stressverschijnselen, herbelevingen en concentratieproblemen. Deze fase duurt enkele weken en dooft uiteindelijk langzaam uit wat betreft de hierboven genoemde klachten en symptomen. Omdat trauma-op-trauma een gevaarlijke combinatie is in deze, duurt deze periode iedere keer steeds iets langer. Het virus wordt na iedere cyclus steeds resistenter. Steun uit niet-besmette hoek baat ook niet. De opmerking 'ik heb je toch gewaarschuwd?' of 'je wist toch hoe het zou gaan?' hebben slechts een averechts effect. Cognitieve therapie of medicatie hebben helaas geen meerwaarde laten zien in deze. In ieder geval niet aantoonbaar en significant als men deze vergelijkt met placebofactoren.
Wat dan te doen? Dit is de vraag waar u als gezonde Vlaming natuurlijk het antwoord op wil weten. In Nederland heeft mijn preventie nog niet gewerkt, louter kwade reacties mocht ik ontvangen, maar ik weet zeker dat men in Vlaanderen mijn werk zal weten te waarderen! Mede ook gezien het feit dat diverse symptomen en verschijnselen zich ook in toenemde mate in andere landen laten zien is preventie geen overbodige luxe. Het antwoord ligt voor de hand, hoewel de uitvoerbaarheid nog wel eens op onvoorziene belemmeringen stuit. Ten eerste: wellicht ten overvloede, maar zorg goed voor u zelf, juist in tijden dat het virus heerst, dus de schijf van vijf aanhouden en goed uw groenten eten, alsook op tijd naar bed. Ten tweede: houd diverse ramen goed open wanneer de eerste symptomen zichtbaar worden, frisse lucht schijnt lichaam en geest goed te doen. Ten derde: maak de personen in uw omgeving al in een vroeg stadium duidelijk dat zij gedurende de komende weken over alles met u kunnen praten, behalve over voetbal. Ten vierde: voetbal kijken is in deze periode uit den boze, in het bijzonder Nederlands voetbal en gerelateerde programma's, hoewel ik er niet vanuit ga dat een gemiddelde Vlaming zich hier echt voor interesseert, maar je weet maar nooit. Ten vijfde: mocht u er al snel achterkomen dat de punten één tot en met vier niet volledig kunnen worden gerealiseerd neem dan geen halve maatregelen en neem direct het eerste vliegtuig, het liefst naar een tropische bestemming, alwaar de plaatselijke mens nog eenvoudig en ontspannen in een hangmat onder een kokosboom ligt! Een eenvoudiger optie is natuurlijk een hutje in de Ardennen te huren, of beter nog direct met overlevingsuitrusting en tent het bos in te trekken, maar besef wel dat ik de veiligheid bij deze optie niet kan garanderen.
Vlaanderen is mijn favoriete buitenland, u moet weten dat dit mij aan het hart gaat. In Nederland is het al een verloren zaak, maar misschien is het voor u nog niet te laat! Indien u vragen heeft kunt u mij ten allen tijden via de redactie van deze webstek bereiken. Momenteel werk ik ook aan de voorbereidingen van een handtekeningenactie om aandacht te vragen bij uw regering. Zegt het voort!
Mercator
Publicatiedatum: 27 juni 2008
Auteur: Mercator
Reacties
