Je liep aan het strand bij eb

en in de ochtendzon spon de spin z'n web.

Het wassen van het water maande jou tot spoed,

door het raam zag ik het: zo is het goed.

De rotsen verspreid op het water als molshopen in de wei,

het zonlicht schittert als nooit tevoren, speels en vrij.

De wandelaar stopt, staat stil en ziet met verwondering:

de rotsen aan de voet van de horizon neergelegd in zulk zo'n setting.

Wandelaars in een lint onder de heuveltop,

aftekenend tegen het blauw wat hogerop.

Bloemen omsluiten het pad,

kiezels verstoren de stilte, de schoen vermijdt het gat.

De rots wenkt voor een kort verblijf,

voor versterking en dan minder stijf.

De zon weet ons te vinden,

de wind kan ons niet hinderen,

de vloot van bootjes in de baai,

sereen, echter nooit saai.

Vakantie, waarom zou dat moeten,

ik weet het nooit, blijft leuk, doe ze de groeten!

Gedachten vormen de spiegel van jouw innerlijk.

Lachwekkend, angstig, onzeker, onverbeterlijk.

Terugkerende saaiheid, soms oorspronkelijk, een enkele keer verrassend.

Dan denk je: 'ben ik dat?'

Is de spiegel wellicht geschoond,

of heb ik gedachten gejat?

Slingerend weg van de 'calvaire', omlaag

van stad naar dorp, een hele klus vandaag.

In de kofferruimte reeds het avondeten,

pizza aan huis gebracht, snel gegeten.